Pırlantanın kesimi-yuvarlaklığı, derinliği, genişliği ve fasadı (yani yüzey sayısı) pırlantanın parlaklığını belirliyor. Taşın aslı karbon, yani kömüre benziyor. Çok yüksek basınç (70 bin kg/cm3) ve sıcaklıklarda (2000 santigrad) kristalleşen saf karbondan oluşuyor. Böyle bir ortam ancak 150-200 km derinliklerde mevcut. Daha sonra volkanik patlamalarla yeryüzüne itiliyorlar.

Kesim ve şekline göre elmas ya da pırlantaya dönüşüyor. Pırlanta daha parlak, kesim oranı daha fazla ve alt kısmı kubbe gibi. Elmasın alt kısmı düz, fasat yani yüzey sayısı 12 ile 37 adet arasında değişir. Pırlantaların kesimi daha zor ve 57 fasadı var.

Parlaklığı belirleyen en önemli etken taşın derinliği ve genişliği. Ağağıdaki resimde de görüleceği gibi çok dar kesim ışığı ve parlaklığı taşın alt tarafına doğru kaybettiriyor. Çok derin kesimlerde de taş karanlık ve mat gözüküyor.

G.I.A (The Gemological Institude of America) raporlarına göre pırlantalar aşağıdaki kesim değerlerine gore sınıflandırılıyor.
 

İdeal- Ideal (ID)

Mükemmel - Excellent (EX)

Çok İyi - Very Good (VG)

İyi - Good (G)

Vasat – Fair (F)

Kötü – Poor (P)

Eğer parlak ve ışıltılı bir pırlantaya sahip olmak istiyorsanız ID-EX-VG ve G değerli pırlantalar tercih edin. P ve F dereceli pırlantalar ışığı yanlış yönlendireceği için pırlantanın ışıltısını olumsuz yönde etkileyecektir.